عابدین از بزرگان و فقهای اهل سنت بوده که در آن دیار همتایی در علم کلام و حدیث و علوم قرآنی نداشت .

او فرزند  مام نوره بود که سر به حقیقت سپرده بود  ، اما عابدین شریعت را بی نقص و بطور کامل بجا می آورد و یاران  و زائران درگاه سلطان سحاک را بی اندازه می آزرد و بر آنان کتاب قرآن و حدیث می خواند تا ازراه سلطان و پردیور - شاه هورامان - بر گردند و با همه به بحث و گفتگو می نشست و بعد به آزارشان می پرداخت . تا بعد به شکایت و داد خواهی پدر و مادر حضرت عابدین به سلطان سحاک و روشن شدن حقیقت امر بر عابدین ...ایشان به راه سلطان سحاک روی آوردن و جز یاران حق شدند ...

اما درسهای که از این دوره مقدس میشود گرفت شامل  صدها صفحه میباشد که هر بند کلامی آن چراغی برای ما سر سپردگان سلطان سحاک باشد ...امید است با مطالعه کلام و تأمل در این دوره بتوانیم آنچه را شایسته درست زندگی نمودن در این دنیایی فانی هست دریابیم.

  نکاتی به اختصار خدمت شما یاران بزرگوار مطرح میشود: 

بزرگی و یگانگی سلطان سحاک در کلام دوره حضرت عابدین :

خدا اسحاق و آقای غلامان و لو جمعی یاران شام برزه ملی دیوانه نوره له خضر جبرییل بنیامین وک او صاحب برهانه 

پیاله دری میردانه وا له جمی کوثر 

دین کاکیان پاک و بی کینه و دغل 

او زهر ماره چی ، بلین واله شهد و شکر 

سلطان اسحاق همان خدای تعالی و خالق جهان است که در جامه انسان در جمع یاران و فرشتگان مقرب قرار دارد و عنوان شاه برزه مل و حضرت بنیامین همان جبرئیل امین است که با دلیل و برهان ثابت شده ایشان در جمع کوثر ، باده انطهوری را به یاران می نوشاند. بدانید دین این یاران و برادرهای کاکه ای پاک و بی غل و غش است و حالا شما چه میگویید با این اعتقاد و بی ایمانی که مثل زهر مار در شهد و شکر و شیرینی یاری داخل می کنید.

مورد بعدی که میشود در این دوره مقدس عنوان نمود " اینکه در دین یاری آزار و اذیت منع شده است:

  عابدین مرمو:

یارم  فرموی  سرکش  مبن

چونکه   آخر   له   ناو   اچن

ری راس بگرن  به کردار بن

چاکه  بکن  له  ری  راس بن

دزی   مکن      جرده    مبن

تا کو   له  ژین  ورده    نبن

له  تک  مردم  خاسی   بکن

قسه   له  ریو  راسی  بکن

سامانی  رم  له  ژین  مبرن

اسری  سیوی  هژار  بسرن

توره    مبن    دزی    مکن

له   ژیانا     گزی      مکن

ستم مکن زوریش      ملین

زور دار ابی بو روژ   هلین

چاکه   بکن   هر  تا  ماون 

خراب بن خو   هر بد  ناون

  یارم (سلطان اسحاق)فرمود سرکش وطغیانگر نباشید.(از حد ومرز خود فراتر نروید) چرا که بالاخره بامرگ نامی از شما نمیماند واز یادها فراموش میشوید.

وراه راست را در پیش بگیرید و کردار کنید و وبا اعمال نیک در راه راست باشید .

دزدی و راهزنی نکنید تا که در زندگی دچار خفت و خواری نشوید .

با مردم خوبی کنید و از روی راستی و درستی سخن بگویید.

 در زندگی سررشته ی کارها را از دست خارج نکنید (و با برنامه ریزی و منطقی حرکت کنید).

و اشک های بیچارگان و فقیران را از صورتشان پاک کنید (و آنها را با عطوفت و مهربانی دلداری دهید و کمک حالشان باشید).

پرخاشگری نکنید وخشمگین نشوید .ودر زندگی دغل بازی و حیله گری  ودزدی نکنید.

  زور نگویید وستم نکنید واگر زور دار هستی قدرتت را برای روز مبادا نگهدار(از قدرتت برای کارهای  مفید استفاده کن نه برای زور گویی وستم بر ضعیفان).

تا زنده اید اعمال نیک انجام دهید و اگر بدکردار باشید بدنام ومنفور خواهید شد.

نکته دیگر که حائز اهمیت است ، در این دوره به تحمل جبر و سختی در این دنیا و طی زندگی در این دنیا برای رسیدن به کمال و پاکی درون است: 

کاک احمد مرمو:

عازیرم وشا

جورت   بو  یا صور  پنه مان  وشا

میلت   بو ظلمات   مو  وه مهوشا

هر که نوینوت  نکرد   تو   وه شا

وه   قول   یاریت   نبو   دل  وشا

بارت    نکیشو   آنه   رو      رشا 

جورت    ننوشو   سردی کوره شا

ار ویش وه راه نو بی راه پوره شا

نیمیوت    هنا   فانی    دوره  شا

یک   نمیمت  هنی  باقی جوره شا

 کاک احمد خطاب به حضرت سلطان (دوره ی عابدین)

ای عزیز جبر و سختی های روزگارت و صبر برآنها برای ما (گروه یاران)خوش و لذت بخش است. اگر اراده کنی ظلمات و تاریکی ها را با نور ماه از بین میبری و به آن روشنایی میبخشی (اگر میل داشته باشی تاریکی های وجود بشر را با نور لطفت روشن میکنی و او را از غفلت نجات میدهی).

آنانکه (بزرگی و عظمت ذات) تو را نبینند (و در دل احساس نکنند)و تو را شاه عالم ندانند و به قول و شرط و اقرار و عهد و پیمان ها و وعده های یاری دلخوش و امیدوار نباشد و بار تو را نکشد چنین کسی روسیاه و شرمنده خواهد شد.