شهادت عالی قلندر

#بخش_اول 

عالی قلندر که یکی از دون های بابایادگار میباشد از طرف حضرت سلطان مامور میگردد تا به بغداد برود و به ارشاد مردم آن دیار بپردازد بر حسب عادت همیشگی آن حضرت معمولا غروبها و سحرگاهان برای ذکر گفتن بر سر چشمه ای که در کنار قریه ی دره شش بود میرفت و غرق در شور و شوق ذکر حق میشد عالی جوانی بسیار نورانی و خوب روی بود که کلامها را با صوت جلی در حال غلبه و جذبه با نوای روح بخش و دل انگیز تنبور میخواند که هر رهگذر و بیننده ای را شیفته و مجذوب صوت و چهره ی منور و معنوی خود مینمود بطوریکه زنان و دخترانی که برای بردن آب به سر آن چشمه میرفتند بطور بی اختیار جذب و محو جمال و زیبایی نوای حقانی او میشدند تا اینکه بسیاری از اهالی به او ایمان آوردند آنگاه  قضیه به گوش بزرگان محل رسید و به فکر چاره افتادند و با خود گفتند در صورت اقدام نکردن تمام اهالی به او خواهند گروید پس نزد خود به سوء تعبیر پرداختند که با این کار قصد جلب زنان و دختران را دارد و او را به رعایت نکردن شئونان شریعت متهم کردند و در صدد بدنام کردن او برآمدند با مشورت همدیگر قرار بر این شد تا هنگام سحر که مشغول مناجات و ذکر کردن است تمام اهل محل دور آن حضرت جمع گردند و اورا سنگسار و به قتل برسانند آنگاه زمان موعود فرا رسید و آن حضرت را از هرطرف به طور ناجوانمردانه و وحشیانه سنگباران نمودند و به شهادت رسید و سرش را از تنش جدا کردند حضرت سلطان ،حضرت مصطفی را مامور تنبیه مردم آن دیار مینماید و برای اثبات حقانیت عالی را از زیر خروارها سنگ بیرون میآورند و در انظار تمام اهل محل او را عریان مینمایند همگی مشاهده نمودند که حضرت عالی بدن بلور بوده و فاقد جنسیت بوده است و آنانکه در سنگسار او شرکت کرده بودند از کرده ی خود شرمسار و پشیمان گشتند و سپس اهالی آن دیار مورد خشم و غضب حضرت مصطفی قرار گرفتند و آنگاه حضرت عالی سر بریده ی خود را در بغل میگیرد و راهی کوشک پردیور میشود و به خدمت سلطان عالم میرسد سلطان دستور میفرماید تا تن بلورینش را درکوشک پردیور که هم اکنون قبله ی حاجات تمام یارستان میباشد به خاک بسپارند.

عالی مرمو:

تن و بی سری

عالینان عالی تن و بی سری

برین دار ویم وستن او دری 

امام حسین نان پور حیدری

میفرماید من عالی سر بریده و بدون سر هستم و زخمهای که توسط منکران بر بدنم وارد شده بود را آشکار کردم و همگی آنگاه ملاحظه نمودند من همان امام حسین فرزند حیدر هستم که در دشت کربلا شهید گردیدم.

عالی مرمو:

محتاج و خاک بو 

نه آخر باید محتاج و خاک بو

هرکسی عاشقه خلاصه پاک بو

بونش و تیغ کافران چاک بو

و چوب خیزران ملعون پلید

مدا و سرم مواتش شهید

میفرماید جسم فانی هرکسی نهایتا" محتاج خاک است و آنکه وجود خود را پاک و تزکیه و خالص مینماید و عاشق و دلسوخته ی حضرت حق میباشد باید بدنش با تیغ کافران قطعه قطعه گردد و هنگامی که سرم را از تنم جدا کرده بودند ملعون پلید با چوب خیزران خود بر سرم میکوبید و با حالت حقارت میگفت ای شهید.

عالی مرمو : 

ذاتم وست نه ور

عالینان عالی ذاتم وست نه ور 

از حسین نان نازار حیدر

پی روژ باقی گذشتم نه سر

گیلام وه دکان دوا خانه وه

سرم دا و تیغ کافران وه

تیغ کافران نیشت نه گردنم

کافر رو گردان من کی مردنم

#بخش_دوم 

میفرماید ذاتم پیشرو و ازلی است من عالی هستم ذاتم پیشرو و هدایت کننده است و امام حسین نازار حیدر هستم که به خاطر روز باقی از سر خود گذشتم و آن را قربانی نمودم و به دکان و دستگاه آفرینش که شفا دهنده و حلال تمام مشکلات است رفتم و در برابر کافران تسلیم نشدم و سرم با تیغ آنها از تنم جدا گردید و شهید گشتم اما درست است که تیغ کافران سرم را از تنم جدا نمود ولی آنها ننگ ابدی و خواری و روگردانی را برای خود به جا گذاشتند زیرا که من نمرده ام بلکه جاودان و ازلی هستم و در دونی دیگر دوباره ظاهر میشوم روزی امام حسین پس از شهادت سیاوش و یحیی و دیگران در صحرای کربلا قیام مینماید و با شهادت خود در برابر ظالمان زمان صورت دیگری را از شهادت آنان آشکار مینماید که شهادت حسین نه تنها پیشینیان را به فراموشی نمی افکند بلکه در سلسله ی شهیدان با آنها درآمیخته و یکی میشود که در مجموع واحد را تشکیل میدهد ذات حق در برگزیدگان متجلی میگردد و عجب آنکه همین برگزیدگان در راه حق سر خود را نثار و شهید میشوند گویی این دنیا وجود آنها را بر نمی تابد اگرچه این دنیا با ذات حق کاری نمیتوان کرد بلکه فقط جسم ظاهری اورا تباه میکند و این یک حقیقت انکار ناپذیر است که با تجلی پیاپی خود در این جهان هستی هرگز خالی از منجی و حجت حق نخواهد بود و همیشه منجی حق در هر عصری وجود داشته و دارد امام حسین گرچه از قضای آمدنی و تقدیر خود را کاملا" میداند اما لحظه ای آرام و قرار ندارد و با آن سر جنگ دارد و میجنگد و نتیجه ی قیام را میداند و شهید میشود و سرش را از تنش جدا میکنند

اما شهادت او پیروزی اوست زیرا با شهادت خود این دنیای فانی را فدای آخرت و جاودانگی نمود و با شهادت خود روح را از کالبد فیزیکی این جهان ماده رهانیده و در برابر ظلم اهل دنیا پاسدار عدل الهی گردیده پس فرجام شهادت سیاوش آغاز سیاوش دیگریست چون آنکه سیاوش را شهید کرد خود را کشت و برای همیشه فنا نمود چون تن شهیدان وجود حقند و تجاوز به آن هجوم به حضرت حق و آیین اوست افراسیاب پیش از شهادت سیاوش از عاقبت کار بیمناک بود که به جلاد دربار خود گرویی دستور داد که مبادا خون سیاوش بر زمین بریزد و از آن گیاه بروید اما غافل از اینکه هرگاه خون سیاوش به جوش آید جهانی را دگرگون و متحول مینماید خون سیاوش آن است که جهانی را برمی انگیزد و به جنبش در میآورد مانند شعله های آتش زبانه میکشد و در یک آن فرو میکوبد و به خاک می افکند و بر همه چیز چیره میشود پس حسین تنها شهید اجتماع و اطرافیان نیست او شهید روزگاریست که اجتماع خود دست افزاریست در دستان او چون شهادت حسین وابسته به عالم ذاتی و بالاست که به اقتضای زمان ظهور مینماید و به انسانهای آزاده درس شهامت و شجاعت و شهادت می آموزد.

عالی مرمو: 

لوام و بغداد 

عالی نان عالی لوام و بغداد

و فرمان حق  فرموده ی استاد 

حونم جوش آورد دعوام کفت او یاد

سه شبانه روژ نه میدان منم 

رستاخیزم بی پری دشمنم

کردم رستاخیز سه شو و سه رو

دعوای سیاوخش تازه بی ژ نو

سرویم سانام قلندر یاهو

و بغداد شار دا شیم او دالهو

وارد بیم و جم هفتن نه هر هفت 

نه دفترخانه فرمانم بی ثبت

نازروای سلطان نه بیاو بسم

باقیم برده وه چون ما هستم

قیس قلندر دیوانه کسم

و روژ حساو میزان و دسم

میفرماید من عالی هستم که به بغداد رفتم و با فرمان و فرموده ی حضرت حق خونم به جوش آمد و برای اثبات حقیقت در برابر باطلان بار دیگر همانند دون های گذشته ام آماده ی قربانی کردن سر خود گشتم و در برابر دشمنانم در دشت کربلا رستاخیز را بر پا نمودم و در این سه شبانه روز رستاخیز بار دیگر یاداور شهادت سیاوش بود که مظلومانه سرش را از تنش جدا کردند و در اینجا هم قلندر وار سر خود را فدا نمودم و آنگاه از شهر بغداد به سوی دالاهو آمدم که در دفتر خانه ی حضرت حق فرمانم ثبت گردید و وارد جم هفتن گردیدم چون از بیاو بس ازلی تا کنون ناز روایی حضرت سلطان بوده ام و  باقی نشین.